Σάββατο 30 Ιουνίου 2007

ReMeMbEr AuScHwItZ...


«Ο Αντισημιτισμός είναι μέσα στον αντι-ισραηλισμό ή αντι-σιωνισμό, όπως η καταιγίδα μέσα στα σύννεφα. Όταν μιλάει πρόστυχα, τότε μιλά για «το εγκληματικό κράτος του Ισραήλ».Όταν εμφανίζεται ευπρεπής, τότε μιλά για τo «προωθημένο φυλάκιο του Ιμπεριαλισμού». Γνωρίζω όσο κανείς άλλος, ότι αντικειμενικά το Ισραήλ φέρνει πάνω του τον άσχημο ρόλο του κατακτητή.Δεν έχω πρόθεση να δικονομήσω για όλα όσα κάνουν οι διάφορες Κυβερνήσεις του Ισραήλ.Οι πρoσωπικές μου σχέσεις με αυτήν την χώρα... είναι πρακτικά μηδέν.Δεν την επισκέφτηκα ποτέ, δεν μιλώ την γλώσσα της, ο πολιτισμός της μου είναι και μάλιστα κατά προσβλητικό τρόπο ξένος, η θρησκεία της δεν είναι η δικιά μου. Παρόλα αυτά η ύπαρξη αυτού του κράτους είναι για μένα σημαντικότερη από την ύπαρξη οποιουδήποτε άλλου»


(Ζαν Αμερί , Ο έντιμος αντισημιτισμός)

Τετάρτη 27 Ιουνίου 2007

ΧτΥπΟύΝ τΟ βΡάΔυ ΣτΗν ΤαΡάΤσΑ τΟν ΑνΔρΕα...


"Για μένα το έγραψε ο Μίκης το τραγούδι. Το άρπαξε και αυτό ο Ανδρέας [Παπανδρέου] και το έκανε δικό του. Δεν βαριέσαι..." μου έλεγε με παράπονο ένα καλοκαιρινό μεσημέρι- καλή ώρα- στα τραπεζάκια του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων.


Ωραίος άνθρωπος. Γεμάτος. Φωτεινός. Γλυκός άνθρωπος. Μιλούσε με πάθος για την αρχαία Ελλάδα, δίχως τη στείρα αρχαιοπληκτεία που έχουμε συνηθίσει. Αισθάνομαι τυχερός που πρόκαμα να τον ζήσω ως καθηγητή. Μαγικός. "Έκοβε" τις αστικές συμβάσεις με το αστικό του χαμόγελο... Μόλις είχε ολοκληρώσει το τετράτομο έργο του - το οποίο έμελλε να ήταν το τελευταίο- "Ο Ερωτας στην Αρχαία Ελλάδα". Μιλούσε σοκαριστικά για την αστική ηθική, περί της ιστορικής και κοινωνικής αναγκαιότητας της πορνείας.


Ήταν καθηγητής μου την περίοδο 1994-1996. Δυστυχώς, γνωριστήκαμε, όντας "κολλημένος" κνίτης που τον πρόσβαλα συνεχώς για την πολιτική του σταδιοδρομία. Και ο Ανδρέας γελούσε και έλεγε: "Είμαι τόσο μεγάλος για πολιτική κι εσύ τόσο μικρός που δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για πολιτική. Ας μιλήσουμε για κάτι άλλο που δεν είμαστε τόσο κακοί... "
Όταν τελείωσαν τα μαθήματα, έφυγα για φαντάρος. "Έλα να με βρεις, όταν απολυθεις" μου είπε. Δεν ήθελε να φύγει...


Μόλις ήμουν με μετάθεση στο Βαθύ Σάμου. Μάρτιος 1997. Ψάρακας, βγήκαμε την πρώτη έξοδο στο νησί. Αγόρασα την "Ελευθεροτυπία" και κάθησα για καφέ. Πάγωσα. Δεν το πίστευα...


Πέμπτη 20 Μαρτίου 1997

Εφυγε ο Αντρέας Λεντάκης


Σε ηλικία 63 ετών πέθανε σήμερα το μεσημέρι ο Αντρέας Λεντάκης από ξαφνικό καρδιακό επεισόδιο...


Θα θυμάμαι πάντα την -μη στείρα- αγάπη και τον θαυμασμό σου για την αρχαία Ελλάδα.
Νοιώθω τυχερός που σε γνώρισα, Ανδρέα...
... ήσουν [αυτό που λέμε]:
...ένας ωραίος άνθρωπος.


Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι

Μίκης Θεοδωράκης


Το μεσημέρι χτυπάνε στο γραφείο μετρώ τους χτύπους τον πόνο μετρώ
είμαι θρεφτάρι μ' έχουν κλείσει στο σφαγείο σήμερα εσύ αύριο εγώ
Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα μετρώ τους χτύπους το αίμα μετρώ
πίσω απ' τον τοίχο πάλι θα 'μαστε παρέα τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ
Που πάει να πει σ' αυτή τη γλώσσα τη βουβή
βαστάω γερά, κρατάω καλά
Μες στις καρδιές μας αρχιναέι το πανηγύρι τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ
τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ
Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι και το κελί μας κόκκινο ουρανό
Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι και το κελί μας κόκκινο ουρανό
Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα μετρώ τους χτύπους το αίμα μετρώ
πίσω απ' τον τοίχο πάλι θα 'μαστε παρέα τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ
Που πάει να πει σ' αυτή τη γλώσσα τη βουβή βαστάω γερά, κρατάω καλά
Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι και το κελί μας κόκκινο ουρανό
Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Τρίτη 26 Ιουνίου 2007

Slowly Turning Into You @ BBC Maida Vale Studios

Από τη νέα δισκάρα των White Stripes!

Δευτέρα 25 Ιουνίου 2007

THE WHITE STRIPES


Σάββατο πρωΐ. Προτού εκδράμω μαζί με τα υπόλοιπα πρόβατα πρός την παραλία, έπρεπε επειγόντως να περάσω από το κοντινό δισκοπολείο να αγοράσω το νέο cd των White Stripes. Πρόκειται για το μοναδικό συγκρότημα που θεωρώ εγγύηση. Πηγαίνοντας πρός παραλία μαζί με τους υπόλοιπους κακομοίρηδες μισθωτούς Αθηναίους που έχουν αναγάγει το ΣαββατοΚύριακο ως το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής τους, έλιωσα τη νέα δισκάρα του φαινομένου που ονομάζεται Jack White.


Αλήθεια... τί σκατά θα ήταν- από μουσικής απόψεως - η τελευταία δεκαετία δίχως τους White Stripes;


Εάν δεν είσαι... μυημένος, ξινίζεις με το πρώτο- ομώνυμο- track.

Εάν, όμως, έχεις αίσθηση οτι ακούς το καλύτερο rock συγκρότημα της τελευταίας επταετίας, [επταετίας; λίγο χουντικό ακούγεται...] το Icky Thump συμπυκνώνει ολόκληρη την παράνοια των παιδιών από το Detroit!


Αλλά δεν ξεχωρίζει...


Σε ρυθμούς repaly παίζουν:



"You Don't Know What Love Is (You Just Do as You're Told)" ***

"Conquest" (Corky Robbins) ***

"Prickly Thorn, but Sweetly Worn" ****

"St. Andrew (This Battle Is in the Air)"****

"Little Cream Soda" *****

"Rag and Bone" *****

"I'm Slowly Turning into You" *****

"A Martyr for My Love for You" ****


Λιώστε το... όπως τους αξίζει!!!

Little Creme Soda

Από τη νέα δισκάρα των White Stripes!

Rag and Bone

Από τη νέα δισκάρα των White Stripes!

Σάββατο 16 Ιουνίου 2007

James Joyce and Van Morrison

BLOOMSDAY!

BLOOMSDAY!






Πέρασαν κιολας 103 χρόνια από την 16η Ιουνίου 1904, όπου ο ψηλόλιγνος Ιρλανδός με την ιησουίτικη εκπαίδευση, έκανε δική του την κοκκινομάλα ψηλοκάπουλη καμαριέρα από το Γκαλογουέη...



... και έτσι εγεννήθη η Bloomsday.






Ότι σημαντικότερο έχει να επιδείξει η ανθρωπότητα από τη γέννηση της...









Χρόνια πολλά



σε όσους αγρυπνούν



για τον Φίνεγκαν



ή αφυπνίζονται με τον Οδυσσέα...

Τετάρτη 13 Ιουνίου 2007

Η ΚΡΥΦΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΚΛΕΙΔΑΡΟΤΡΥΠΑΣ.....




.....που βρίσκεται σε όλους τους--κατά βάση--μικροαστούς. Εκείνους που έχουν την ανάγκη να νοιώθουν "σημαντικοί", να νοιώθουν ότι το σύστημα τους φοβάται για το μπρίο και το σκέρτσο τους, το γαμημένο το σύστημα τους κυνηγάει για να τους φιμώσει. Άρα, έχει την ανάγκη να τους παρακολουθεί. Ποιούς; Εκείνους που θεωρούν ότι με το να μην πίνουν γνωστό αναψυκτικό, χτυπάνε το καθεστώς, κλωνίζουν τα θεμέλια του. Εκείνους που πιστεύουν ότι η πληκτρολόγηση δυο παπαριών για τις ΗΠΑ αναγκάζουν τους υπολογιστές του Λάνκλεϋ και τους δορυφόρους να στραφούν στο υπνοδωμάτιο τους.

Χαμένοι όλοι στον αλλό-κοσμο της παρακολούθησης. Echelon, κάμερες, μυστικές υπηρεσίες, πράκτορες, παρακολουθήσεις, μεγάλοι αδελφοί και μεγάλες φαντασιώσεις, κατακλύζουν το έρημο μυαλό τους. Enemies of the state (τι; ποιός ήρθε;).......
Αδυνατούν να κατανοήσουν ότι κανένας, μα κανένας δεν πρόκειται να ασχοληθεί μαζί τους. Ότι ίσα ίσα, οι παιδιάστικες αντιδράσεις τους ενίοτε είναι ακόμα και διασκεδαστικές. Δεν ενδιαφέρονται, ρε, για την βαρετή ζωή σας. Εδώ δεν ενδιαφέρεται ο του διπλανού διαμερίσματος, θα ενδιαφερθεί ο δορυφόρος; Καλύτερα πράγματα δεν έχει να κάνει από το να σας παρακολουθεί μέχρι να αυτοκτονήσει από ανία: "Χμ, για να δουμε, μπήκε σε ένα φορουμ, έγραψε θανατος στον Μπους, είδε λίγο Κούλογλου, έκοψε τα νυχια του, βγηκε για γαριδάκια, διαβασε λίγο Μπουκοφσκι, έκανε πεντε τσιγάρα, ξύστηκε τρεις φορές, άκουσε λίγο Coldplay........ω Θεέ μου, τι κρυος ιδρώτας με έχει λούσει, ο τύπος είναι κίνδυνος-θάνατος, θα τα ανατρέψει όλα, θα διαλύσει τους κόπους μας, πρέπει να τον πιάσουμε τώρα, τώρααααα.......".


Αράξτε, ποτέ δεν πρόκειται να ξυπνήσετε με πορτοκαλί χρωματος στολή σε κάποιο υπέροχο νησί της Καραϊβικής. Το πολύ πολύ να ξυπνήσετε σε καμιά παραλία στην Αϊγινα μετά από ένα άγριο μεθύσι. Συμπερασματικά, στην σημερινή εποχή, το δίλημμα "ελευθερία ή ασφάλεια" είναι ψευδές. Και η πραγματικότητα το έχει αποδείξει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ξεπερνωντας κάθε φαντασία. Σπίλμπεργκ, Λούκας, Βερχόφεν και λοιποί φλώροι, αποδείχτηκαν πολύ λίγοι μπροστά στην 11/9. Γιατί όταν βλέπεις το αεροπλάνο να πλησιάζει με ιλλιγγιώδη ταχύτητα, όταν στο μετρό αναπνέεις μια περίεργη μυρωδιά, όταν στο τρενο ακούσεις μια εκωφαντική έκρηξη, οταν, όταν, όταν..........τότε οι τραγέλαφοι για Big Brother κοινωνίες, πάνε εκεί που τους αξίζουν, στον πάτο της της φαντασιοπληξίας.

Υπέρ, λοιπόν, των αυξημένων μέτρων ασφαλείας, προκειμένου να προστατευτεί ο τρόπος ζωής μας. Είμαστε σε πόλεμο, κύριοι. Και οι συνθήκες το απαιτούν.

Υ.Γ. Αν μη τι άλλο, αλλάξτε τροπάριο για χάριν της αισθητικής. Το συγκεκριμένο έχει καταντήσει τόσο αποπνικτικά πληκτικό.....ούτε ο μπάτλερ δεν το αντέχει.